Monday, Jun 14th

Last update10:36:22 AM GMT

Προβολή άρθρων ανα tag: Νταβούτογλου
Δευτέρα, 08 Ιούλιος 2013 08:09

Το Στρατηγικό βάθος και η Τουρκία

Η Τουρκία, απασχολεί λόγω μεγέθους αλλά και ενός sui generis κοινωνικοπολιτικού μοντέλου συγκρότησης, το σύνολο των όμορων κρατών. Τα τελευταία γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Κωνσταντινούπολη και σε άλλα μεγάλα αστικά κέντρα της γείτονος αναδεικνύουν τις δομικές αντιφάσεις πάνω στις οποίες έχει οικοδομηθεί το σύγχρονο τουρκικό γίγνεσθαι.

syllogiko toyrkia

Το Στρατηγικό βάθος και η Τουρκία αποτελεί μια συλλογική προσπάθεια υπό την επιμέλεια του Καθηγητή Θεωρίας Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Ηλία Κουσκουβέλη και του Επίκουρου Καθηγητή Θεωρίας Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Σπύρου Λίτσα.

 

Η συμμετοχή ειδικών από την Ελλάδα και το Ισραήλ στο συλλογικό αυτό τόμο (Κουσκουβέλης, Μάζης, Nachmani, Ραπτόπουλος, Καλεντερίδης, Λίτσας, Ήφαιστος) θέτουν τις βάσεις για μια εις βάθος ανάλυση της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής υπό το δόγμα του Στρατηγικού Βάθους του Αχμέτ Νταβούτογλου. Αυτού του είδους η σφαιρική ανάλυση όλων των πτυχών που συγκροτούν το συγκαιρινό τουρκικό δόγμα Υψηλής Στρατηγικής καθιστούν το συλλογικό αυτό έργο ως μια απαραίτητη προσθήκη στη βιβλιοθήκη του κάθε ενός που επιθυμεί να κατανοήσει σε βάθος του Που, το Πως και το Γιατί του τουρκικού γίγνεσθαι σήμερα.

 

Η Τουρκία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια διαρκή συνθήκη εσωτερικής ρευστότητας που επηρεάζει σημαντικά τις κομβικές τις επιλογές στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής. Το παρόν συλλογικό έργο έρχεται να καλύψει κενά στην ελληνική βιβλιογραφία και να αναλύσει με επιστημονική ψυχραιμία και ορθολογισμό την τουρκική υψηλή στρατηγική υπό την επιρροή του δόγματος Νταβούτογλου.

 

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική

Είναι εξαιρετικά νωρίς για να αντιληφθούμε ουσιαστικά και σε βάθος τι ακριβώς συμβαίνει στην Τουρκία. Ωστόσο, o Ερντογάν έχει τρεις σταθερές πολιτικές. Αν τις παρακολουθήσουμε, ίσως και να αντιληφθούμε τι συμβαίνει.

Η πρώτη πολιτική, οθωμανικής έμπνευσης, είχε και έχει ως στόχο να μετατρέψει την Τουρκία σε δύναμη παγκόσμιας εμβέλειας. Αρκεί ο οιοσδήποτε να μελετήσει το βιβλίο του Νταβούτογλου και να θυμηθεί τις κινήσεις της Τουρκίας στις σχέσεις της με τους γείτονες. Η Τουρκία προσέγγισε το Ιράν, παραβιάζει το εμπάργκο εναντίον του, εμφανίστηκε ως προστάτης των Παλαιστινίων αλλά και κάθε μουσουλμανικού πληθυσμού στην Ευρώπη. Ξεκινώντας με μία στάση «επιτήδειου ουδετέρου», υποστήριξε την κατάλληλη χρονική στιγμή τα κινήματα διαμαρτυρίας στον Αραβικό κόσμο, προσπαθώντας να προωθήσει το δικό της κοινωνικοπολιτικό μοντέλο. Ο Ερντογάν, για να στηρίξει το φιλοαραβικό του πρόσωπο – που θα αύξανε την επιρροή τής Τουρκίας σε περιοχές που είχε απωλέσει η Οθωμανική Αυτοκρατορία – αντιπαρατέθηκε με το Ισραήλ. Επιπλέον, και ενώ είχε πάρα πολύ στενές σχέσεις με τον Άσαντ, θέλοντας να επεκτείνει την επιρροή της Τουρκίας, ήρθε όχι απλώς σε πολιτική σύγκρουση, αλλά προκάλεσε, μαζί με άλλα σουνιτικά κράτη του Κόλπου, τον εμφύλιο της Συρίας.

Η δεύτερη πολιτική του Ερντογάν έχει σχέση με το Κεμαλικό στρατιωτικό κατεστημένο. Ο Ερντογάν έχει καταφέρει σοβαρότατα πλήγματα σε αυτό, οδηγώντας στρατηγούς και έναν πρώην αρχηγό κράτους στη δικαιοσύνη. Τούτο δεν σημαίνει βεβαίως ότι ο Ερντογάν εγκατέλειψε τα μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα. Επιδιώκει την ανάπτυξη βαλιστικών πυραύλων, την ανάπτυξη μεγάλων ναυτικών μονάδων επιφανείας και, ασφαλώς δύσκολα κρύβει τις πυρηνικές επιδιώξεις της Τουρκίας. Όσο για την πολιτική έκφανση του Κεμαλισμού, αυτή έχει ηττηθεί εκλογικά και πολιτικά επανειλημμένως και κατά κράτος, αφού κανένας από τους ηγέτες της δεν έχει το πολιτικό χάρισμα, ούτε μπορεί να αντιτάξει μία διαφορετική, αντίπαλη πολιτική ατζέντα σε εκείνη του Ερντογάν. Όσο για τα γεγονότα της πλατείας Ταξίμ, και από αυτά ο Κεμαλισμός φαίνεται να είναι απών, ασχέτως αν επιχειρεί να δρέψει κάποια οφέλη.

Η τρίτη πολιτική του Ερντογάν είναι η μετατροπή του Τουρκικού κράτους σε ισλαμικό. Πέρα από την υπόθεση της μαντήλας, πέρα από τις στενές (και εσχάτως δοκιμαζόμενες) σχέσεις του με τον Φετουλά Γκιουλέν, ο Ερντογάν ξεκίνησε να εφαρμόζει την κοινωνική ισλαμική μηχανική του με απαγορεύσεις που αφορούν τους δημόσιους ασπασμούς των νέων, τα αντισυλληπτικά, την κατανάλωση οινοπνεύματος, και με την απαξίωση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Ταυτοχρόνως, αφιέρωσε τη νέα γέφυρα του Βοσπόρου στο Σουλτάνο Σελήμ, δυσαρεστώντας τους Αλεβίτες που ο Σελήμ είχε βάναυσα καταδιώξει (και οι οποίοι δεν είναι και τόσο εχθρικοί προς τον Αλεβίτη Άσαντ). Και απεκάλεσε μεθύστακες δύο εξαιρετικά σημαντικές προσωπικότητες για το υπόλοιπο, εκτός των υποστηρικτών του, 50% του Τουρκικού πληθυσμού, τον Κεμάλ και τον Ινονού. Όσο για τα δικαιώματα προς τους Κούρδους και την εκεχειρία, τα πρώτα παραμένουν στα χαρτιά και η δεύτερη πιο εύθραυστη από ποτέ.

Όλα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που ο Ερντογάν κυριαρχεί στην Τουρκική πολιτική σκηνή και ετοιμάζεται για τον στόχο του 2014: την Προεδρία της χώρας του, με ταυτόχρονη ενίσχυση των εξουσιών του Προέδρου. Όλα αυτά όμως δεν περνούν απαρατήρητα από τον νεανικό σε μεγάλο ποσοστό (και αστικό) πληθυσμό της χώρας του, ούτε από εκείνο το κατεστημένο που αναζητά μία ρεβάνς, ούτε βέβαια και από τους συνεργάτες του, οι οποίοι αφενός άρχισαν να ανταγωνίζονται για την επόμενη μέρα, αφετέρου διαφωνούν με την ενίσχυση των εξουσιών του Προέδρου.

Η αίσθηση ότι ο χρόνος φεύγει και το 2014 πλησιάζει, αλλά και η αίσθηση της πανθομολογούμενης τωρινής ισχύος του, οδηγούν τον Ερντογάν να κυβερνά όλο και πιο αλαζονικά και, ταυτοχρόνως, να αποκαλύπτει όλο και πιο απρόσεκτα την πραγματική, την ισλαμική του ατζέντα. Ίσως αυτό να γίνεται πολύ πιο αισθητό στην Τουρκία από εκείνους που είτε ανησυχούν για τις συνέπειες της ισλαμικής ατζέντας στη δική τους επόμενη μέρα είτε αναζητούν τη δική τους θέση σε ένα επόμενο σκηνικό εξουσίας.

 

Δημοσιεύτηκε στο Real.gr

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
Δευτέρα, 11 Μάρτιος 2013 11:18

The Problem with Turkey’s “Zero Problems”

My most recent research work: The Problem with Turkey’s “Zero Problems”, is now published in the current issue of the Middle East Quarterly. 

The article discusses the status of Turkey's international relations under the ruling Justice and Development Party (AKP) from the perspective that the AKP's decisions show the political party's insincerity in carrying out its "zero-problems with neighbors" foreign policy. The AKP's policy is stated to be one in which the government eliminates or minimizes as much as possible its relations with neighboring countries. Turkey's current and historical relations with Greece, Cyprus, Azerbaijan, Syria, Iraq, Iran, and Israel are discussed.

You can find the full article here.

 


 

Η πιο πρόσφατη ακαδημαϊκή δημοσίευση μου, ένα άρθρο με τίτλο Το πρόβλημα με τα μηδενικά προβλήματα της Τουρκίας κυκλοφόρησε στο τρέχον τεύχος του Middle East Quarterly.

Το άρθρο πραγματεύεται τις διεθνείς σχέσεις της Τουρκίας υπό το κόμμα της Δικαιοσύνης και της Αναπτυξης (AKP), υποστηρίζοντας ότι οι αποφάσεις του AKP αποδεικνύουν την ανειλικρίνεια του πολιτικού αυτού κόμματος στο να ακολουθήσει μια πραγματική εξωτερική πολιτική μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες. Η πολιτική του AKP έχει καθοριστεί ως πολιτική που περιορίζει ή μειώνει κατά το δυνατό τις σχέσεις με τις γειτονικές χώρες. Εξετάζονται οι τρέχουσες αλλά και οι ιστορικές σχέσεις της Τουρκίας με την Ελλάδα, την Κύπρο, το Αζερμπαϊτζάν, τη Συρία, το Ιράκ, το Ιράν και το Ισραήλ.

Tο άρθρο είναι διαθέσιμο εδώ.

 

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
You are here Άρθρα Γνώμης Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική Προβολή άρθρων ανα tag: Νταβούτογλου